Het is moeilijk. Ontwaken is niet zacht, omdat jij niet alleen iets nieuws leert; je ontleert alles wat je geleerd hebt te zijn om je te herinneren wie je werkelijk bent. En dat kan voelen alsof je van binnenuit wordt opengescheurd.

Wanneer jij ontwaakt, heb je niet alleen een nieuw bewustzijn. Je ziet plotseling alle patronen die je met je meedraagt en je voelt de emoties die je vroeger verdoofde. Je herkent het trauma waaraan je je hebt aangepast en je merkt waar je jezelf hebt verlaten voor vrede, liefde of overleving. En je zenuwstelsel, je lichaam en je identiteit weten nog niet wat ze daarmee aan moeten.

Dus ja, het kan voelen als een oorlog. Niet omdat jij iets verkeerd doet, maar omdat je bezig bent met opnieuw leren voelen zonder in te storten. Je herschrijft je innerlijke verhaal. Je laat opgeslagen trauma uit je lichaam los. Je laat oude identiteiten los en vertrouwt op een zelf dat je nog niet volledig hebt ontmoet.

Dat is geen “makkelijk werk”. Dat is wedergeboorte. En wedergeboorte is desoriënterend. Maar jij bent niet bedoeld om alles tegelijk te doen. Ontwaken is geen sprint. Het is gelaagd, cyclisch en beweegt zich in golven.

Er zijn seizoenen van breken en seizoenen van herstel. Seizoenen van intensiteit en seizoenen van integratie. Seizoenen van diep innerlijk werk en seizoenen van simpelweg ademhalen en vastgehouden worden.

Als het te veel voelt, betekent dat niet dat jij faalt. Het betekent dat je systeem zachtheid, aarding en ondersteuning nodig heeft.

Je wilt gewoon verlichting, om je voeten weer op de grond te voelen. Je wilt je herinneren dat je nu veilig bent in jezelf. En dat zal ook gebeuren. Want ontwaken is niet bedoeld om jou te vernietigen. Het is bedoeld om af te breken wat jij in de eerste plaats nooit was.

Je valt uit elkaar, maar dan alleen de delen die uit angst zijn opgebouwd. Wat jouw echte zelf is, wordt laag voor laag herbouwd. Je bent niet verloren. Je bent aan het worden…

Divine Warrior