‘Vroeger op het schoolplein riepen we het zonder nadenken naar elkaar ‘Wat je zegt ben je zelf!’

Een snelle verdediging. Een manier om een pijnlijke opmerking terug te kaatsen zonder echt te begrijpen waarom die woorden ons raakten.

Als kind voelde het simpel. Jij noemt mij iets negatiefs, dus ik geef het terug.

Maar hoe ouder we worden, hoe meer we ontdekken dat er misschien toch een klein stukje waarheid verborgen zat in die speelse zin.

Niet letterlijk. Maar energetisch. Emotioneel. Menselijk.

Want vaak zegt wat ons triggert in een ander óók iets over onszelf.

Misschien herken je het wel dat sommige opmerkingen moeiteloos van je afglijden, terwijl andere diep binnenkomen. Alsof ze ergens een oud stukje aanraken dat nog gevoelig is.

En hetzelfde gebeurt andersom. Soms reageren we sterk op eigenschappen in anderen omdat ze iets spiegelen wat we zelf moeilijk vinden om te erkennen.

Dat betekent niet dat alle kritiek projectie is. Niet alles is ‘een spiegel’.

Soms voelt iets gewoon niet goed. Soms is grensbewaking gezond en helder.

Maar er zit wijsheid in het moment waarop we onszelf zachtjes afvragen waarom dit je zo raakt. Of wat probeert deze situatie mij misschien te laten zien?

Volwassen worden gaat misschien niet over stoppen met geraakt worden. Misschien gaat het juist over nieuwsgieriger worden naar onze eigen binnenwereld.

Over minder terugkaatsen. En meer voelen.

Waar we vroeger riepen, ‘Wat je zegt ben je zelf!’ Kunnen we nu misschien zeggen, ‘Wat ik in jou zie, vertelt soms ook iets over mij’.

En daar hoeft geen oordeel op te zitten.

Alleen bewustzijn. Alleen zachtheid. Alleen de uitnodiging om eerlijker naar onszelf te kijken.

Want uiteindelijk zijn de mensen om ons heen niet alleen ontmoetingen, ze zijn soms ook spiegels.

Divine Royalty