In het begin was zij slechts een stille wachter aan de rand van het gouden licht.
Geen kroon rustte op haar hoofd, geen volk sprak haar naam.
Zij droeg enkel een zilveren zwaard van waarheid en een hart dat nog leerde herinneren wie het werkelijk was.

Wanneer de nachten zwaar werden en schaduwen door de velden van de wereld trokken, stond zij op zonder woede.
Niet om te overheersen, maar om te beschermen.
Elke strijd die zij voerde, brak niet de ander, het brak een sluier in haarzelf.

Langzaam begon het licht haar te herkennen.

De sterren bogen zachter wanneer zij sprak.
Water werd stil onder haar voeten.
Dieren kwamen dichterbij zonder angst.
En waar zij haar handen legde, begon vergeten hoop opnieuw te ademen.

Toch bleef zij wandelen in eenvoud.

Tot op een ochtend, tijdens de stilte vóór zonsopgang, een oude poort van puur wit vuur voor haar verscheen.
Geen stem gaf haar bevel.
Geen wezen knielde neer.
Maar diep in haar ziel ontwaakte een herinnering ouder dan tijd.

Zij was nooit geboren om enkel een krijger te zijn.

Het goddelijke had haar gevormd tot draagster van balans,
een levende troon van zachtheid en kracht tegelijk.

Haar wapen veranderde in licht.
Haar littekens werden gouden patronen over haar huid.
En uit haar rug ontvouwden zich sluiers van stralende energie, als vleugels geweven uit ochtendmist en sterrenstof.

Vanaf dat moment vocht zij niet langer tegen de duisternis.
Waar zij verscheen, loste duisternis eenvoudig op.

Mensen noemden haar geen koningin uit angst of macht,
maar omdat haar aanwezigheid hen herinnerde aan het heilige in zichzelf.

En zo groeide de stille krijger uit tot goddelijke royalty,
niet verheven bóven de wereld,
maar stralend ín haar.

Zoals de maan de zee beweegt zonder haar ooit aan te raken.

Divine Royalty