En daar lig ik in bed, wakker geschrokken met een diep gevoel, alsof mijn hart stil is geweest in de nacht en opnieuw begon te kloppen in de ochtend. Alsof ik opnieuw mag ademhalen, maar nu vanuit een stillere, diepere laag in mezelf.

En in die ademhaling groeit er steeds iets krachtiger dat ik zelfvertrouwen noem, maar dat eigenlijk meer voelt als thuiskomen in mijn eigen ritme.

Ik leer opnieuw ademhalen in mezelf. Alsof ik pas nu echt merk dat ik ruimte heb om te bestaan zonder me voortdurend aan te passen. In die ruimte groeit iets in mij dat rustiger is dan mijn gedachten. Iets dat niet hoeft te winnen, niet hoeft te bewijzen. Alleen aanwezig is.

Waar ik vroeger snel mijn adem inhield in situaties, alsof ik mezelf klein maakte om te passen, begin ik nu juist weer te ademen. Dieper. Rustiger. Alsof ik mezelf terugvind in elke ademhaling.

Steeds vaker herinner ik mezelf eraan dat dit mijn pad is: zacht worden zonder mezelf te verliezen. Stevig worden zonder hard te worden. En telkens opnieuw ademhalen in mezelf, ook wanneer de wereld om mij heen beweegt.

Ik zie dat mijn aanwezigheid verandert hoe anderen zich om mij heen bewegen. Soms worden mensen stiller, alsof ze even mee ademhalen met de ruimte. Soms worden ze onrustig, boos, competitief of onzeker, alsof mijn kalmte iets in hen aanraakt dat ze niet gewend zijn te voelen.

Mijn groei hoeft geen vergelijking te zijn met anderen. Als zij zich onzeker voelen, gaat dat vaak over hun eigen spiegel, niet over mij. Ik hoef het niet op te lossen of te dragen.

Ik merk dat echte stabiliteit niet gaat over hoe anderen reageren, maar over hoe vrij ik kan blijven ademen in mezelf, ongeacht wat er gebeurt. Ik probeer dat niet te sturen of te verklaren. Ik laat het er zijn zoals het komt.

Divine Warrior