Wanneer ik midden in mijn genezingsproces zit, voelt het zelden als kracht. Het voelt als verwarring. Als beweging zonder duidelijke richting. Alsof ik twee stappen vooruit zet en daarna weer één stap terug.

De ene dag voel ik me gegrond, rustig en vol vertrouwen dat ik groei. De volgende dag merk ik dat ik terugval in oude patronen waarvan ik dacht dat ik ze al had losgelaten.

Ik begin ergens vol hoop aan, maar halverwege begint de twijfel te fluisteren.

Ik stel me open, laat mijn ware zelf zien en voel me dan ineens kwetsbaar, waardoor ik me weer terugtrek en mijn muren voorzichtig opnieuw opbouw.

Soms herken ik mezelf niet eens meer. Omdat de versie van mij die zo lang heeft bestaan langzaam afbrokkelt, terwijl de persoon die ik aan het worden ben zich nog niet volledig heeft gevormd.

En die tussenruimte…die voelt ongemakkelijk.

Onzeker.
Rommelig.

Maar ik begin te begrijpen dat deze inconsistentie geen teken van falen is.

Het is een teken van transformatie. Het is wat er gebeurt wanneer ik stukje bij beetje loslaat wie ik moest zijn om te overleven, terwijl een ander deel van mij nog aan het ontdekken is wie ik werkelijk mag worden.

Mijn genezing is geen rechte lijn. Het is een zachte, voortdurende beweging. Een reis die zich ontvouwt in lagen.

En misschien…wanneer het voelt alsof ik uit elkaar val, ben ik eigenlijk bezig mezelf opnieuw samen te stellen, op een manier die dichter bij mijn ware essentie ligt.

Divine Warrior