Het voelt niet als empowerment, het voelt als verdriet. Het voelt alsof je schreeuwt in een kamer waar je (voor)ouders stil waren. Alsof je je hart verzacht in een bloedlijn die alleen wist hoe te overleven. Alsof je patronen doorbreekt die je nooit zelf hebt gekozen, maar die je nog steeds als heilig vuur in je lichaam meedraagt.

De cyclusbreker zijn is niet glamoureus. Het is zwaar, het is eenzaam, het is goddelijk werk, verhuld als persoonlijk lijden. Maar op een dag zal een dochter er vrij om lachen. Een vrouw zal zonder schuldgevoel ervan weglopen vanwege hen. Een volgende generatie zal rusten omdat zij dat niet deden.

En dat is geen zwakte. Dat is heilig.

Wendy