Er was een tijd dat ik mezelf bijna niet meer herkende.

Ik had mijn zachtheid ingeruild voor overleven. Mijn intuïtie voor aanpassen. Mijn waarheid voor vrede bewaren.
Ik werd hard… omdat ik moest. Ik werd sterk… omdat niemand anders dat voor mij kon zijn.

Maar ergens onderweg verloor ik iets heiligs, mijn eigen vrouwelijke essentie.

Gisteren keek ik naar mezelf en dacht ik lachend: “Je ziet eruit als een kerel.” En ergens wist ik… dat was mijn pantser.

Maar vannacht veranderde er iets.
Diep van binnen sprak weer die stem. Helder. Onmiskenbaar. Eén woord.

“NO.”

Niet luid. Niet boos. Maar absoluut.

En op dat moment voelde ik het…alsof mijn ziel terug in mijn lichaam zakte. Alsof een verloren deel van mij eindelijk weer thuiskwam.

Dit is de energie waar ik nu in stap.
De energie van Black Moon Lilith. De oerkracht van de Dark Divine Feminine.

Niet de vrouw die zichzelf verlaat om geliefd te worden. Niet de vrouw die haar waarheid inslikt om de vrede te bewaren.
Maar de vrouw die haar schaduw kent. Die haar grenzen bewaakt. Die haar ziel niet meer weggeeft.

Ze is zacht. Maar niet breekbaar.
Ze is liefdevol. Maar niet grenzeloos.

Want dit is een waarheid die ik nu in mijn botten voel!

Onvoorwaardelijke liefde betekent niet dat je alles hoeft te tolereren.
Mijn hart blijft open voor het leven. Maar mijn ziel buigt niet meer.
De tijd van overleven is voorbij.

De vrouw die ik werkelijk ben…staat op.

Divine Warrior