Eerlijk gezegd, als iemand mijn hand zou pakken, mij zou laten zitten, mij in de ogen zou kijken en zou zeggen: “Ik geef je niet op. Je bent het waard. Ik zal je goed behandelen en ik zal van je houden om wie je bent. Ik blijf hier,” zou ik in tranen uitbarsten.

Want diep van binnen is dat alles wat ik ooit heb willen horen. Ik heb geen grootse gebaren of opzichtige verklaringen nodig. Ik heb geen perfectie nodig, alleen oprechte aanwezigheid. Ik heb niemand nodig die mij redt, de pijn wegneemt of doet alsof de littekens niet bestaan. Ik heb gewoon iemand nodig die mij door de duisternis heen draagt, iemand die blijft als de wereld mij heeft verlaten.

Jarenlang heb ik de last van twijfel, verraad en eenzaamheid met mij meegedragen, lerend in mijn eentje te overleven, muren zo hoog optrekkend dat niemand eroverheen kon klimmen. Er is mij verteld dat ik niet genoeg ben, dat mijn hart te gevoelig is, dat mijn liefde te veel of te weinig is, maar toch verschijn ik, nog steeds hoop ik.

En wanneer iemand eindelijk woorden van onwrikbare toewijding fluistert, woorden die passen bij daden en intenties, verzacht er iets in mij. De uitputting van het vechten, de constante waakzaamheid, de angst om opnieuw gekwetst te worden, alles begint te verdwijnen, al is het maar een klein beetje.

Ik verlang naar consistentie, naar vriendelijkheid in de kleine dingen net zo goed als in de grote. Naar iemand die mij opmerkt als ik stil ben, die zich mijn favoriete liedje herinnert, die contact zoekt, niet uit verplichting maar uit zorg.

Ik verlang naar een liefde die niet van mij eist dat ik mijzelf bewijs, mij kleiner maakt of genegenheid verdient, maar een liefde die mij volledig tegemoetkomt waar ik ben. Een liefde die niet wankelt in het licht van mijn complexiteit.

En wanneer ik die woorden oprecht hoor spreken, vastgehouden in de blik van iemand die ze meent, kunnen de lagen die ik heb gedragen om te overleven, eindelijk weg ​​vallen. Ik kan ademen. Ik kan hopen. Ik kan eindelijk geloven dat ik misschien, heel misschien, niet langer meer alleen hoef te zijn.

Wendy