Wanneer ik eindelijk tot rust kom, gebeurt er iets vreemds. Mijn lichaam zakt weg in stilte, maar mijn gedachten beginnen juist te kriebelen. Het voelt alsof de verveling zachtjes aan mijn mouw trekt. Ik zit stil, ik adem rustig, en toch is er dat kleine onrustige stemmetje dat zegt: “Moet je niet iets doen?”

Maar dan herinner ik mezelf eraan om niet meteen op te staan of mijn stofzuiger te zoeken. Ik blijf zitten. Ik blijf voelen. En langzaam merk ik dat die “verveling” eigenlijk een deur is. Een poort naar iets diepers dat ik vaak niet zie wanneer ik maar doorga, ren en vul.

In die stilte begin ik te merken dat verveling niet leegte is, maar ruimte.

Ruimte waarin vergeten gedachten fluisteren. Ruimte waarin mijn hart zich weer laat horen. Ruimte waarin ik ineens ontdek dat ik helemaal niet verveeld ben, ik ben aan het landen.

Ik voel hoe mijn adem langzaam dieper wordt. Hoe mijn schouders zakken. Hoe de wereld niet meer aan me trekt. En juist in dat schijnbaar saaie niets begint iets anders te groeien… een zacht soort aanwezigheid. Het is alsof mijn ziel zegt: “Eindelijk. Je hoort me weer.”

De verveling wordt een vriend die naast me zit, iemand die me uitnodigt om te kijken naar wat er achter de stilte ligt. En hoe langer ik blijf, hoe meer ik besef dat rust geen leegte is, maar thuiskomen. Dat ik in dat stille moment niet verdwaal, maar gevonden word.

En dan glimlach ik. Want ik weet… wanneer ik denk dat ik me verveel, is het eigenlijk mijn innerlijke wereld die zich opent. Ik hoef alleen maar te luisteren.

Wendy