In de stilte van de nacht voel ik het weer, die strijd diep vanbinnen. Gedachten die botsen, gevoelens die geen plek lijken te vinden. Het is alsof twee werelden in mij vechten om bestaansrecht: de ene vol angst, de andere vol verlangen naar rust.

Lang heb ik geprobeerd het gevecht te negeren, te bedekken met drukte, met glimlachen, met doen alsof. Maar de onrust blijft fluisteren in de schaduwen van mijn hart. Tot die ene nacht dat ik het niet meer wegduw, dat ik besluit te luisteren.

Ik ga liggen, adem langzaam in, en kijk mijn pijn recht aan. In plaats van te vechten, laat ik los.

Het antwoord komt niet in woorden, maar in een gevoel van zachtheid. Ik zie dat de oorlog niet tussen goed en kwaad gaat, maar tussen delen van mij die bang zijn, vergeten, niet gehoord.

Ik omarm het, de strijd verdwijnt.

Er is stilte. Ruimte. Licht.

Ik overwin niet door te winnen, maar door mezelf te vergeven, te begrijpen, te omhelzen.

En in dat moment besef ik: de vrede waar ik naar zoek, woont altijd al in mij.

Wendy