Ik liep door de sneeuw en voelde hoe elke stap mij verder van de drukte af bracht. Het zachte kraken onder mijn voeten klonk als een intieme taal tussen mij en de aarde. Alles om mij heen was wit en stil, alsof de wereld zichzelf even had stilgezet om te luisteren.

De kou raakte mijn huid en maakte mij wakker. Niet abrupt, maar zuiver. Mijn adem werd zichtbaar en herinnerde mij eraan dat ik daar was, precies op dat moment. Gedachten die normaal om aandacht vroegen, losten op in de stilte van het landschap.

Achter mij zag ik mijn voetstappen langzaam verdwijnen onder nieuwe sneeuw. Dat beeld raakte mij diep. Het voelde alsof ik toestemming kreeg om los te laten wat geweest was. Alsof niets definitief vastlag en elke last verzacht kon worden.

Ik stond stil en luisterde. In die stilte hoorde ik mijn hart en besefte ik dat dit genoeg was. Geen antwoorden, geen doelen. Alleen aanwezigheid.

De sneeuw bleef vallen zonder bedoeling of haast. Ze leerde mij over vertrouwen. Dat ik niet alles hoefde te sturen. Dat ik soms alleen hoefde te zijn en te vallen, zacht en stil.

Toen ik weer verder liep, droeg ik geen woorden met mij mee, maar een innerlijke rust. Ik wist dat deze stilte niet zou verdwijnen wanneer de sneeuw zou smelten. Ze leefde voort in mij.

Wendy