Je hebt me niet gebroken. Ik was al aan het barsten. Jij was slechts het licht dat door de scheuren viel en me liet zien wat gezien wilde worden.

Ik wees jou aan als oorzaak van de angst, het denken zonder rust, de val naar binnen. Maar jij was geen wond. Je was de spiegel.

Toen jij afstand nam, zocht ik houvast buiten mezelf.
Toen jij ruimte nodig had, vergat ik mijn eigen omvang.
Toen jij zweeg, verhief ik mijn stem, hopend gehoord te worden.
Toen jij vrijheid zocht, legde ik mijn grenzen neer als offer op het altaar van blijven.

Ik geloofde dat liefde iets was wat ik moest bewijzen, verdienen, vasthouden. Maar liefde laat zich niet dwingen. Ze ademt alleen in vrede.

Jouw vermijdingsgedrag was geen puzzel die ik kon oplossen. Dat zie ik nu.

Jij kon niet aanwezig zijn, en mijn ziel voelde zich onveilig.
Jij week uit voor nabijheid, en ik week uit voor mijn eigen waarheid.
Jij vreesde verlies van jezelf, ik vreesde verlaten te worden.

Twee angsten, bewegend in tegengestelde richtingen.

Het heeft tijd gekost om dit zonder oordeel te zien. Jij was niet degene die mij deed verdwalen.

Ik liet mezelf los elke keer dat ik jouw stilte vertaalde naar mijn tekort.
Elke keer dat ik om liefde vroeg, in plaats van te luisteren naar de fluistering van mijn lichaam.
Elke keer dat ik jouw wisselvalligheid tot mijn schuld maakte.

Maar zij is niet meer wie ik ben. Dat meisje dat haar waarde zocht in de ogen van een ander.

Ik ben gebleven.

Bij het verdriet.
Bij de leegte.
Bij de pijn die wilde doorvoeld worden.

Ik heb geleerd dat liefde geen tekort is, maar een bron. En dat zij in mij woont.

Je hebt me niet kapotgemaakt.
Je hebt me geopend.

En uit wat uiteenviel, heb ik iets heiligs her-innerd.

Een vrouw.
Heel.
Bewust.
Geworteld.
Standvastig.
Niet langer geleid door angst, maar door waarheid.

Veilig, niet omdat iemand blijft, maar omdat ik mezelf niet meer verlaat.

Ik wens je zachtheid op jouw eigen pad van heling.

Met liefde,

Een vrouw in balans

Wendy