Loslaten vraagt meer dan een besluit van je hoofd. Het is een beweging die door je hele wezen gaat, door je lichaam, je hart, je herinneringen. Wat je vasthoudt, is zelden alleen een persoon of een situatie. Vaak is het ook een gevoel van veiligheid, een verhaal over wie je bent, een droom die je richting gaf. Wanneer je loslaat, kan het voelen alsof je een deel van jezelf achterlaat.

Je hecht je aan wat ooit betekenis had. Je hield vast omdat het je houvast gaf, omdat het je liet voelen dat je ertoe deed. Loslaten confronteert je met leegte, en met de vraag “wie ben je zonder dit?’ Vasthouden kan je het gevoel geven dat je nog controle hebt, dat je invloed kunt uitoefenen. Loslaten vraagt juist overgave, het accepteren dat je niet alles kunt sturen, en dat het leven toch doorgaat.

Zelfs wanneer iets pijn doet, kan hoop je laten blijven vasthouden. De gedachte dat het ooit anders wordt, dat het misschien alsnog goedkomt. Hoop kan helend zijn, maar ook bindend, wanneer zij je vasthoudt aan wat niet meer klopt. En dan is er gewenning, pijn die je kent voelt soms veiliger dan de onzekerheid van het onbekende. Je brein kiest liever het vertrouwde dan de open ruimte van wat nog geen vorm heeft.

Loslaten is vaak ook rouwen. Rouwen om wat er was, en om wat je had gehoopt dat het zou zijn. Rouw laat zich niet afdwingen, zij kent geen aan en uit-knop. Ze beweegt in haar eigen tempo, in golven, soms zacht, soms rauw.

Misschien is dit het belangrijkste om te weten. Loslaten is geen eenmalige daad, maar een proces. Soms laat je iets los en merk je later dat je het onbewust weer even vastpakt. Niet omdat je faalt, maar omdat je mens bent. Elke keer dat je het ziet, ontstaat er opnieuw een kans om milder te worden, eerlijker en een beetje vrijer.

Je hoeft loslaten niet te forceren. Het gebeurt wanneer je erkent wat er is, wanneer je durft te voelen en langzaam ruimte maakt. In die ruimte kan iets nieuws ontstaan, niet omdat je het afdwingt, maar omdat je het toestaat.

Wendy