Een van de meest trieste dingen om te zien is dat ik langzaam mijn licht verloor omdat ik mijn liefde en loyaĺiteit aan verkeerde situaties of dynamieken gaf. Dynamieken die mijn hart niet koesterden, situaties die mijn aanwezigheid niet eerden en mij in plaats daarvan emotioneel, mentaal, fysiek en spiritueel uitputte.

Manipulatie, controle, afwijzing, emotionele afwezigheid, gebrek aan respect, werd vermomd als ‘normaal’. Tot ik vergat wie ik was. Tot ik mezelf kleiner maakte, alleen maar om de vrede te bewaren. Tot ik een schim was van de vrouw die ik vroeger was.

En wat nog erger was? Ik bleef!

Omdat ik hoopte dat het wel zal veranderen, omdat ik er zoveel in had geïnvesteerd, omdat ik bang was om opnieuw te beginnen. Omdat ik was gaan geloven dat ik het ‘probleem’ was.

Maar laat me dit zeggen…

Als iets echt voor mij bestemd is zal het nooit mijn licht dimmen. Het zal nooit mijn vreugde, mijn vrede, mijn essentie ontnemen, mijn liefde en loyaliteit misbruiken. Het hoort te voelen als veiligheid en niet als overleven.

Ik weet dat het niet makkelijk was. Ik weet dat het niet alleen een kwestie was van weglopen. Er was trauma, er was angst, er waren jaren van schade. Maar op een dag werd ik wakker en ik herinnerde mij dat ik ook liefde was. Dat ik de moed en kracht vond om voor mezelf te kiezen. Ik herinnerde de vrouw die ik heel diep van binnen was. Liefde!

Ik vertrok
Ik liet los
Ik heelde
Ik heropende het hart
Om opnieuw op te bouwen

En dit heb ik gedaan en ik straal weer, ik lach weer, ik zie in de spiegel een nog betere versie van mezelf. Ik zal nooit meer toestaan ​​dat mijn licht nog wordt gedimd. Ik heb in stilte overleefd, ik ben niet alleen, ik ben niet gek, ik ben niet onherstelbaar gebroken. Liefde laat mij opbloeien, niet langzaam afbreken.

Ik vraag mezelf nu af; ‘Dient het mij vrede of overleving?’

Wendy