Ik sta stil op een plek waar niemand mij ziet, maar waar ik mezelf niet kan ontwijken. Het is geen fysieke plek, het is een innerlijke ruimte die zich opent omdat ik eindelijk ophoud met rennen. Daar, in de stilte, voel ik hoe vermoeiend het is om mezelf steeds te vertellen wie ik moet zijn.

Al lang denk ik dat eerlijk zijn vooral betekent dat ik de waarheid tegen anderen spreek. Dat ik zeg wat juist is, wat klopt, wat acceptabel is. Maar diep vanbinnen weet ik al die tijd dat ik mezelf oversla. Ik glimlach terwijl iets in mij huilt. Ik zeg ‘het gaat goed’ terwijl mijn hart om aandacht vraagt. En elke keer dat ik dat doe, laat ik mezelf een stukje los.

Eerlijk naar mijzelf zijn begint niet met grote woorden, maar met luisteren. Met het erkennen van dat zachte, soms ongemakkelijke gevoel dat zich meld als ik even niets doe. In dat luisteren ontdek ik geen oordeel, alleen waarheid. Waarheid die niet schreeuwt, maar wacht.

Ik zie hoe ik mij aanpas, hoe ik delen van mijzelf afrond om in vormen te passen die niet echt de mijne zijn. En in plaats van schaamte voel ik compassie. Ik doe wat ik kan met wat ik nu weet. Dat besef brengt zachtheid, alsof ik mezelf eindelijk toestemming geef om mens te zijn.

Wanneer ik eerlijk word naar mijzelf, valt er iets weg. Geen masker, maar een gewicht. Ik hoef niet langer te bewijzen dat ik sterk ben, want ik mag ook moe zijn. Ik hoef niet altijd zeker te zijn, want twijfel blijkt een poort naar groei. In die eerlijkheid vind ik geen perfectie, maar aanwezigheid.

Nu weet ik dat eerlijk naar mijzelf zijn een dagelijkse oefening is. Het is mijzelf elke dag opnieuw ontmoeten, zonder haast, zonder verhaal. Het is durven zeggen: ‘dit ben ik nu’. En dat is genoeg. In die waarheid voel ik mij thuis. Niet omdat alles opgelost is, maar omdat ik mezelf niet meer verlaat. En dat, zo ervaar ik, is misschien wel de meest spirituele daad die ik kan verrichten.

Wendy