Je voelde intuïtief dat iemand ruimte nodig had. Maar in dat besef werd een diepere waarheid zichtbaar.

Je had jezelf verlaten in de hoop dat niemand anders jou zou verlaten.

Telkens wanneer je niets hoorde. Telkens wanneer iemand afstand leek te nemen, trok je lichaam zich samen. Je zenuwstelsel fluisterde dat de liefde opnieuw aan het verdwijnen was. Niet omdat die persoon iets verkeerd deed, maar omdat jouw systeem getraind was om afwezigheid te verwachten. Je kende geen constante warmte, de liefde van vroeger was een dans van koud en warm.

Je werd omringd door mensen die emotioneel niet konden blijven. En dus leerde jij om jouw behoeften te verbergen, om te glimlachen terwijl het pijn deed, om liefde te achtervolgen die net buiten je bereik leek te zweven. Je leerde jezelf te verliezen om maar niet weer verloren te worden.

Wanneer iemand nieuw je pad kruiste, voelde het vertrouwd wanneer diegene jou niet achterna kwam. Een oud patroon trok je terug het verhaal in. Het verhaal dat liefde iets was wat je moest verdienen. En telkens hoopte je dat als je maar hard genoeg je best deed, je deze keer wél gekozen zou worden. Je zag het eerst niet, maar je herhaalde steeds dezelfde energetische lus, in de stille hoop dat je het einde kon herschrijven.

En nu weet je het.

Je kunt een verlatingswond niet helen door te voorkomen dat iemand weggaat. Wat je buiten zoekt, is iets wat van binnen gezien wil worden.

De momenten dat je kritiek had of klaagde, dat was nooit omdat iemand tekortschiet. Het was jouw systeem dat riep om veiligheid. Het was jouw gewonde deel dat bang was opnieuw in de leegte te vallen. En eindelijk begrijp je. Het is niet de taak van een ander om dat gat te vullen. Die taak behoort jou toe, aan jouw ziel, aan jouw bewustzijn.

Dus keer terug. Reis naar binnen, naar het kind dat je onderweg hebt achtergelaten. Het kind dat leerde dat zijn of haar behoeften te veel waren. Dat liefde voorwaardelijk was. Dat stilte gevaar betekende. Neem dat kind bij de hand. Neem het mee naar huis, in jezelf. Schenk het wat het nooit heeft gekregen, de veiligheid, emotionele aanwezigheid, onvoorwaardelijke liefde.

Bouw aan de innerlijke tempel die je nooit hebt gehad. Niet om iemand anders vast te houden, maar om jezelf te dragen. Je hoeft niet gered te worden door een ander, je mag de delen van jezelf redden die je ooit hebt opgegeven om iemand bij je te houden.

Het gaat niet langer om wie blijft of vertrekt. Het gaat erom dat jij eindelijk thuiskomt bij jezelf. Dat je terugkeert naar het kind dat je moest achterlaten. En dat je weer durft te worden wie je werkelijk bent, voordat het niet veilig voelde om die versie van jezelf te zijn.

Wendy