Hier ben ik, daar is de wereld. Maar wie heeft die lijn eigenlijk getekend? Was het een gedachte, of gewoon een golf in een oceaan die even vergat dat ze water was?

Onder het denken beweegt iets dieps en zachts.

Het is onbekend, maar niet vijandig. Het is het deel van mij dat nog niet durft te kijken naar het licht. Ik noem het “buiten”, omdat ik het nog niet als mezelf herken.

Maar de wereld reageert. In gezichten, toevalligheden en dromen zie ik mijn schaduw terug. En dan besef ik: de wereld droomt mij, en ik droom de wereld.

Wanneer de spiegel helder wordt, verdwijnt het verschil. Wat ooit onbewust was, wordt zichtbaar als licht, niet nieuw, niet oud, maar altijd hier.

Ik open mijn ogen. De lucht ademt met mij mee. Er is geen binnen meer, geen buiten, alleen één adem, één oceaan, één bewustzijn dat zichzelf herkent in elke golf, in elk gezicht, in mij.

Wendy