Het is moeilijk. Ontwaken is niet zacht, omdat ik niet alleen iets nieuws leer, ik ontleer alles wat ik geleerd heb te zijn om mij te herinneren wie ik werkelijk ben. En dat kan voelen alsof ik van binnenuit wordt opengescheurd.

Wanneer ik ontwaak, heb ik niet alleen een nieuw bewustzijn. Ik zie plotseling alle patronen die ik met mij meedraag en ik voel de emoties die ik vroeger verdoofde. Ik herken het trauma waaraan ik mij heb aangepast en ik merk waar ik mijzelf heb verlaten voor vrede, liefde of overleving. En het zenuwstelsel, het lichaam en de identiteit weet nog niet wat het daarmee aan moet.

Dus ja, het kan voelen als een oorlog. Niet omdat ik het verkeerd doe. Maar omdat ik bezig ben met opnieuw leren voelen zonder in te storten. Ik ben mijn innerlijke verhaal aan het herschrijven. Opgeslagen trauma uit mijn lichaam aan het loslaten. Loslaten van oude identiteiten en vertrouwen op een zelf dat ik nog niet volledig heb ontmoet.

Dat is geen “makkelijk werk”. Dat is wedergeboorte. En wedergeboorte is desoriënterend. Maar ik ben niet bedoeld om alles tegelijk te doen. Ontwaken is geen sprint. Het is gelaagd, cyclisch en beweegt zich in golven.

Er zijn seizoenen van breken en seizoenen van herstel. Seizoenen van intensiteit en seizoenen van integratie. Seizoenen van diep innerlijk werk en seizoenen van simpelweg ademhalen en vastgehouden worden.

Als het te veel voelt, betekent dat niet dat ik faal. Het betekent dat mijn systeem zachtheid, aarding en ondersteuning nodig heeft.

Ik wil gewoon verlichting, om mijn voeten weer op de grond te voelen. Ik wil me herinneren dat ik nu veilig ben in mezelf. En dat zal ook gebeuren. Want ontwaken is niet bedoeld om mij te vernietigen. Het is bedoeld om af te breken wat ik in de eerste plaats nooit was.

Ik val uit elkaar, maar dan alleen de delen die uit angst zijn opgebouwd. Wat mijn echte ik is, wordt laag voor laag herbouwd. Ik ben niet verloren. Ik ben aan het worden…

Wendy