Ik was op het water, in beweging maar even in pauze, stilstaand in de avondzon, een moment van rust tussen de stroming van het leven. En precies daar, op de oever tussen “waar ik was” en “waar ik naartoe vaar”, verschijnt een blauwe libelle. Ze komt heel dichtbij, en ze komt iets vertellen.

Ik ben op de juiste plek tussen loslaten en opnieuw beginnen. Ik vertrouw het water onder me, het licht op mijn gezicht en de stem in mezelf. Ik hoef het nog niet allemaal te weten, ik voelt het al. Ik volg dát.”

Wendy