Vandaag bevond ik mij op een plek die als een zachte bedding voelde voor iets bijzonders. Daar ontmoette ik Michel, een man met een verhaal dat niet alleen verteld werd, maar gevoeld kon worden.

Een man die de moed had om naar binnen te keren. Die durfde te erkennen dat er iets niet in balans was, en de keuze maakte om de diepte in te gaan. Niet vanuit strijd alleen, maar vanuit een verlangen naar heelheid, naar een leven dat lichter en echter aanvoelt.

Met openheid sprak hij over zijn kindtrauma’s en het pad van heling dat hij bewandelt. Over hoe elke laag die hij aankijkt, hem dichter bij zichzelf brengt. Hij belichaamde het besef dat groei geen eindpunt kent, maar een voortdurende reis is van verzachten, begrijpen en steeds opnieuw thuiskomen bij jezelf.

Wat mij raakte, was zijn bewustzijn. De manier waarop hij kon voelen wat er in hem gebeurde wanneer hij gespiegeld werd. Hoe hij zijn energie liefdevol terugnam en met zachtheid onderzocht waar iets hem raakte. Zonder oordeel, zonder haast.

In zijn aanwezigheid lag een rust die ik zelden heb ervaren. Een veilige ruimte waarin ik simpelweg mocht zijn. Waar begrip voelbaar was, en waar onze gedeelde ervaringen, gevormd door trauma en heling, elkaar ontmoetten in zachtheid.

Voor iemand die lange tijd de energie van overleving heeft gekend in de nabijheid van mannen, voelde dit als een diepe verschuiving. Een herinnering dat er ook een andere vorm bestaat. Een mannelijke energie die draagt, verzacht en verbindt.

Toen ik thuiskwam, liet ik mijn emoties stromen. Niet uit zwaarte, maar uit hoe bijzonder het voelt om de mannelijke zachtheid te voelen. Uit ontroering.

Wat een bijzonder geschenk, dit gesprek. Wat een ontmoeting van ziel tot ziel.

En wat een bevestiging: dat bewuste, voelende en emotioneel volwassen mannen bestaan. En dat ik nu klaar ben om ze werkelijk te ontmoeten.

Divine Warrior